Miranda Huijs (New Loreto): “Iedereen moet zich hier thuis kunnen voelen”

In Simpelveld, vlak tegen de grens met Aken, ligt New Loreto: een voormalig kloostercomplex waar Miranda Huijs verantwoordelijk is voor de herbestemming van dit grote complex naar een plek voor stilte en reflectie.

Huize Loreto

Het gebouw heette vroeger Huize Loreto, vernoemd naar een Italiaans stadje waar volgens de legende midden in de nacht een huisje van Maria verscheen. Zo’n 150 jaar geleden startte Clara Fey in Simpelveld een congregatie van zusters. De zusters gaven in het klooster onderwijs, vingen kinderen op en maakten paramenten, geborduurde gewaden voor priesters, van een kwaliteit die tot de wereldtop van de borduurkunst behoorde.

Miranda en haar man hebben een bedrijf dat monumentaal erfgoed herbestemt. “Mijn man komt uit het vastgoed en ik heb sociologie gestudeerd, dus voor bijzondere projecten, zoals dit klooster, wilde ik heel graag samenwerken.” Met New Loreto bouwen zij verder op wat de zusters hier hebben achtergelaten.”

Een fijne plek voor iedereen

Voor Miranda begint toegankelijkheid niet bij praktische aanpassingen aan het klooster, maar bij een breder uitgangspunt: iedereen moet zich er welkom en op zijn gemak kunnen voelen. “Mijn eerste vertrekpunt was: ik wil heel graag dat deze plek toegankelijk is en dat heel veel mensen zich hier fijn voelen. Dat het niet uitmaakt hoeveel geld je te besteden hebt, of je uit de provincie of de Randstad komt, of je oud of jong bent. Iedereen moet zich hier thuis kunnen voelen.”

Die gedachte sluit aan bij de manier waarop New Loreto wordt gebruikt. Stilte vormt daarbij de rode draad. “Je wordt hier vanzelf stil in dit klooster”, vertelt Miranda. “Die kwaliteit willen we gebruiken als basis voor alles wat je hier kunt doen.” Zo biedt het klooster ruimte aan uiteenlopende activiteiten, van leiderschapstrajecten tot schilderretraites, waarbij rust en reflectie steeds centraal staan.

Ervaringsdeskundige

Fysieke toegankelijkheid voor mensen met een beperking kwam bij Miranda pas later scherp op het netvlies, met name door enkele ontmoetingen met mensen met een beperking. Zo was er een gast bij een retraite die met veel zaken geholpen moest worden, en die een kaartje bij zich had om te laten zien wanneer een situatie te druk werd. Zo hoefde ze niet elke keer opnieuw uit te leggen wat ze nodig had.

Daarnaast veranderde de deelname aan de MKB Toegankelijke Route haar blik op toegankelijkheid. “Onze locatie werd beoordeeld en er werden foto’s en een promotiefilmpje gemaakt. Hierbij was ook een ervaringsdeskundige in een rolstoel aanwezig. Bij personen in een rolstoel dacht ik negen van de tien keer aan senioren. Toen er dus een mooie jongedame met een beperking binnenkwam, opende dat mijn ogen. Ik ben op een vriendelijke en niet-belerende manier op het onderwerp toegankelijkheid gewezen, en daar ben ik erg dankbaar voor.”

Kleine aanpassingen

“In eerste instantie dacht ik dat het bij ons wat betreft fysieke toegankelijkheid wel goed zat,” vertelt Miranda. “Er is een mindervalide toilet in het museum, er zijn liften naar alle verdiepingen en een oprit naar de kapel.” Toch bleek er in de details nog genoeg te winnen. Zo hangen de informatiebordjes bij een tentoonstelling vaak op ooghoogte van iemand die staat. Ook de plek van de pinautomaat bij de receptie bleek niet ideaal voor een rolstoelgebruiker, en in het museumwinkeltje lagen veel spullen te hoog.

Een aantal dingen is inmiddels al aangepast. Zo is de plek waar de folders liggen verlaagd, zodat iemand vanuit een rolstoel ze zelf kan pakken. Bij de volgende verbouwing wil Miranda de informatiebordjes lager ophangen, op een hoogte die zowel voor zittende als staande bezoekers werkt, en ook de indeling bij de receptie meenemen.

Voor Miranda zat de grootste les in het herkennen van haar eigen aannames. Zo hingen er bij een toilet nog steunbeugels uit de tijd dat de oudere zusters hier woonden. “We zeiden tegen elkaar: laten we die maar weghalen, want wij gaan hier geen mensen verzorgen.” Pas later realiseerde Miranda zich dat ze de beugels automatisch had gekoppeld aan zorg, terwijl ze ook van waarde zijn voor bezoekers met een beperking. “Dat een willekeurige bezoeker hier ook gebruik van kan maken en dat we diegene juist gastvrij willen ontvangen, daar had ik helemaal niet bij stilgestaan.”

De rol van ondernemers

Miranda vindt dat ondernemers een duidelijke verantwoordelijkheid hebben om hun locatie toegankelijk te maken. “Juist als ondernemer ben je in de positie om drempels weg te nemen. Die kans moet je niet laten liggen, maar echt oppakken.”

Ondernemers die niet goed weten waar ze moeten beginnen, raadt ze aan om in gesprek te gaan met mensen met een beperking en samen naar de toegankelijkheid van hun locatie te kijken. Dat maakt meteen zichtbaar waar iemand in de praktijk tegenaan loopt. “Als iemand in een rolstoel voor je neus zit en je ziet die persoon daadwerkelijk een poging doen om een informatiebordje te lezen dat te hoog hangt, dan komt dat veel meer binnen.”

New Loreto is een van de locaties die is getoetst als onderdeel van de MKB Toegankelijke Route, een landelijk initiatief van MKB-Nederland, VNO-NCW en het ministerie van VWS, in samenwerking met Ongehinderd.